บทที่ 6 ตอนที่ 6
เข็มหอมรีบคลานไปนั่งข้างๆ เก้าอี้ตัวยาวที่คุณอรณีนั่งอยู่ตามคำสั่ง ก่อนจะยื่นเงินให้กับคุณย่า
“ผู้ชายที่ชื่อเนโลคลิสให้ไว้ค่ะ เขาคงเวทนาเรา”
อรณีระบายยิ้ม มองหลานสาวอย่างเอ็นดู “หอมว่าคุณเนโลคลิสเป็นยังไงบ้างล่ะ”
“เขาเหรอ...” แล้วเข็มหอมก็หยุดนิ่ง ทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะระบายยิ้มออกมาตามประสาเด็กสาวที่พบเจอคนถูกใจ “ก็หล่อดีนะคะ แถมใจดีด้วย แม้ว่าตอนทำหน้านิ่งๆ จะดูน่ากลัวไปหน่อยก็เถอะ”
“แล้วหอมชอบเค้าไหม”
“ชอบ?” เข็มหอมแปลกใจกับคำถามของอรณี
“ชอบแบบผู้หญิงชอบผู้ชายน่ะ”
แก้มนวลมีสีระเรื่อขึ้นโดยอัตโนมัติ อ้ำอึ้งไม่กล้าตอบ
“เดี๋ยวนี้หอมอายย่าแล้วเหรอ เมื่อสองวันก่อนหอมยังแก้ผ้าเดินออกมาจากห้องน้ำให้ย่าเห็นอยู่เลย”
“คุณย่าพูดอะไรก็ไม่รู้” เด็กสาวขัดเขินจนต้องบิดตัวไปมา
อรณีอมยิ้ม “ไหนบอกย่ามาสิว่าชอบคุณเนโลคลิสหรือเปล่า”
“ก็...” แก้มแดงก่ำ
“ก็ชอบนิดหน่อยน่ะค่ะ”
คนฟังหัวเราะแผ่วเบา “งั้นย่าจะได้สบายใจที่ไม่ได้ฝืนใจหอม”
“คุณย่าหมายความว่าอะไรเหรอคะ”
อรณียิ้มกว้าง คว้ามือเล็กของหลานสาวมากุมเอาไว้ “ย่าแก่แล้ว ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่เดือนกี่ปี ความหวังสุดท้ายของย่าก็คือหอมจะต้องมีคนที่ดีคอยดูแล”
“คุณย่าอย่าพูดแบบนี้สิคะ คุณย่ายังแข็งแรงอยู่เลย” คนพูดเสียงเริ่มสั่นเครือ
“หอม... เกิดแก่เจ็บตายน่ะมันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์เรา ย่าใช้ชีวิตบนโลกมาแปดสิบสี่ปีแล้วนะ ถ้าจะตายก็ไม่เสียชาติเกิดแล้วล่ะ ห่วงก็แต่หลานรักของย่าเท่านั้น”
“คุณย่า ไม่พูดนะคะ หอมไม่อยากฟัง...” คราวนี้เข็มหอมน้ำตาร่วงกราว ซบหน้ากับตักของอรณีอย่างเสียใจ
“ฟังย่านะ หอมจะต้องจดทะเบียนสมรสกับคุณเนโลคลิส”
“คุณย่า?!”
นี่มันอะไรกัน ทำไมจู่ๆ คุณย่าถึงพูดกับหล่อนแบบนี้
“ย่าตกลงกับคุณเนโลคลิสเรียบร้อยแล้วล่ะ หอมไม่ต้องเป็นกังวล”
“คุณย่าคะ คือว่า...”
“ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้แล้ว หอมจะมีความสุขกับสิ่งที่ย่าได้เลือกไว้ให้”
“ไม่นะคะคุณย่า... หอมจะมีความสุขก็เพราะได้อยู่กับคุณย่าเท่านั้น หอมจะไม่จดทะเบียนกับใครหรอกค่ะ” เด็กสาวร่ำไห้ร้องค้าน
อรณีลูบศีรษะหลานสาวอย่างเอ็นดู รู้ตัวดีว่าเวลาของตนเองใกล้จะหมดลงทุกทีแล้ว
“นี่คือความฝันสุดท้ายของย่า อย่าทำให้ย่าเสียใจเลยนะหอม”
“คุณย่า...”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นจากตัก และมองหน้าของหญิงชราที่สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนทั้งน้ำตา
“แต่เขาคงไม่อยากแต่งงานกับหอมหรอกค่ะ...”
“ทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี หอมไม่ต้องกังวลนะลูก ทำตามที่ย่าขอก็พอ ทำให้ย่าได้ไหม แค่นี้น่ะ”
เข็มหอมร่ำไห้ก่อนจะผงกศีรษะตอบรับ “ได้... ได้ค่ะ คุณย่า หอมยินดีทำทุกอย่างเพื่อคุณย่าค่ะ”
อรณียิ้มทั้งน้ำตากอดหลานสาวเอาไว้แน่น
เข็มหอมน้ำตาริน พลางนึกไปถึงคำพูดของเนโลคลิสก่อนที่เขาจะกลับไปอีกครั้ง
‘อีกหน่อยเราสองคนก็จะไม่ใช่คนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน รับไปซะ’
เพราะอย่างนั้นสินะเนโลคลิสถึงพูดแบบนั้นกับหล่อน
March 12, 2017
กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
8 ปีแล้วสินะที่เขาไม่เคยย่างกายกลับมาที่ดินแดนแห่งนี้อีกเลย...
ประเทศไทย!
ร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับของผู้ชายฝรั่งตะวันตกหยุดยืนอยู่บนทางเดินภายในสนามบินสุวรรณภูมิ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองไปรอบๆ ตัวด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจซ่อนร้อนได้
แม้แต่ที่นี่ก็ยังเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย...
ชายหนุ่มหมายถึงสนามบินที่เต็มไปด้วยความพลุกพล่านของผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ บางกลุ่มมุ่งหน้าออกนอกประเทศ ในขณะที่หลายกลุ่มเดินทางเข้ามา เฉกเช่นเดียวกับเขานั่นเอง
8 ปีที่ผ่านไป ไม่ได้ทำให้ความทรงจำของเนโลคลิสลบเลือนเรื่องราวบางอย่างออกจากสมองไปได้เลย ชายหนุ่มยังคงจดจำทุกเรื่องที่เกิดขึ้นที่นั่น สถานที่แห่งนั้นได้เป็นอย่างดี
คฤหาสน์ทรุดโทรมที่เป็นสินทรัพย์สุดท้ายของคนตระกูลสวัสดิกุล คือสถานที่จดทะเบียนสมรสระหว่างเขากับ...
ลมหายใจถูกผ่อนออกจากลำคอแกร่งแผ่วเบา ดวงตาคมกริบเลื่อนลอยราวกับตกอยู่ใจภวังค์ลึก
เด็กผู้หญิงคนนั้น...
เข็มหอม สวัสดิกุล เด็กสาววัยเพียงแค่สิบหกปี แต่กลายมาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาอย่างฉุกละหุก
เขายอมรับว่าไม่เคยยินดี หรือพอใจกับเหตุการณ์มัดมือชกที่ไม่อาจปฏิเสธได้นั่นเลย เขาถึงขั้นเกลียดชังเลยต่างหาก แต่เพราะต้องการที่ดินผืนนั้น ทำให้เขายอมสละแม้กระทั่งอิสรภาพชั่วชีวิตของตนเอง
จริงๆ หรือ? ที่เขายอมเดินตามเกมของหญิงชราที่ใบหน้าถูกล้อมกรอบเอาไว้ด้วยเส้นผมสีดอกเลา ก็ด้วยเหตุผลเพราะที่ดินย่านทำเลทองนั้นแน่หรือ
มันคือคำถามที่ดังก้องอยู่ภายในหัวตลอด 8 ปีที่ผ่านมา แต่ถึงมันจะยาวนานแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยได้คำตอบเลยแม้แต่ครั้งเดียว
น้ำลายเหนียวถูกบังคับให้ไหลผ่านลำคอแกร่งลงไปภายใน เสียงลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาจากริมฝีปากหยักสวยทวีความหนักหน่วงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
เขาควรจะหยุดคิดถึงเรื่องบ้าบอพวกนี้เสียที และก็หยุดคิดถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของเข็มหอม ยามที่เขาตัดสินใจทอดทิ้งหล่อนเอาไว้ที่คฤหาสน์หลังนั้นเพียงลำพัง หลังจากช่วยจัดงานศพให้กับคุณอรณีเสร็จสิ้นแล้ว
“หอมไม่เหลือใครแล้ว ได้โปรดอย่าทอดทิ้งหอมไปอีกคนเลยนะคะ หอมไม่อยากอยู่คนเดียว”
คำวิงวอนพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเด็กสาวไม่สามารถหยุดรั้งให้เขาอยู่กับหล่อน หรือรับหล่อนไปอยู่ด้วยได้ เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ทอดทิ้งเข็มหอมมา
ทอดทิ้งมานานถึง 8 ปีเต็ม...
และวันนี้เขาก็จะได้เผชิญหน้ากับหล่อนอีกครั้ง เด็กสาววัยกระเตาะวัยสิบหกในวันนั้นคงจะเติบโตเป็นสาวสะพรั่งแล้ว และหล่อนก็คงจะเข้มแข็งมากขึ้นแล้วด้วย เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าโทรตามให้เขากลับมาหย่าให้หรอก
เนโลคลิสถอนใจอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเสียงหวานแต่ขุ่นคลั่กด้วยแรงอารมณ์ของเข็มหอมเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน
หล่อนต้องการหย่า แล้วเขาล่ะ ต้องการหย่าหรือเปล่า?
ความคิดหยุดชะงักลงเมื่อข้างกายมีผู้ชายไทยรูปร่างท้วมเล็กน้อยเอ่ยทักทาย และโค้งศีรษะให้
